پرداخت‌ها · فدناو
رشد فدناو چه انتظاری از بانک‌ها ایجاد می‌کند
تعداد پرداخت‌ها در سه‌ماهه سوم ۲۷٫۶٪ افزایش یافت؛ بانک‌ها همچنان باید خدماتی را که پیرامون تسویه آنی می‌سازند قیمت‌گذاری و پشتیبانی کنند و پرداخت‌ها را با سوابق تطبیق دهند
رقابت بر سر وثیقه در پایاپای اوراق خزانه‌داری
پیش از فرارسیدن مهلت‌های آمریکا، ارائه‌دهندگان جدید پایاپای گزینه‌های بالقوه‌ای عرضه می‌کنند؛ تهاتر ریسک موقعیت‌های پرتفوی و هزینه وثیقه در تعیین اینکه آیا معاملات به سوی آن‌ها می‌روند نقش خواهد داشت
بازار اوراق خزانه‌داری آمریکا برای تغییری عمده در نحوه تکمیل معاملات آماده می‌شود. زمان‌بندی اجرایی کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا، ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ را برای پایاپای معاملات مشمول در بازار نقدی و ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ را برای قراردادهای بازخرید مشمول تعیین کرده است. این الزام استفاده از طرف‌های معامله مرکزی را گسترش می‌دهد؛ نهادهایی که میان دو طرف معامله قرار می‌گیرند و مواجهه آن‌ها با ریسک را بر اساس قواعد مشترک مدیریت می‌کنند.
دامنه شمول مشخص است: معاملات مشمولِ بازار ثانویه که مشارکت‌کنندگان مستقیم در نهادهای پایاپایِ تحت پوشش در آن‌ها حضور دارند. این الزام مقرر نمی‌کند که همه معاملات اوراق خزانه‌داری، صرف‌نظر از اینکه چه کسی آن‌ها را انجام می‌دهد، مسیر پایاپای یکسانی داشته باشند. شناسایی معامله، طرف مقابل و مسیر مربوط، بخشی از کار اجراست.
پایاپای متمرکز می‌تواند شبکه‌ای از تعهدات دوجانبه را با فرایند مشترک مدیریت ریسک و فرصت‌هایی برای تهاتر مواجهه‌ها جایگزین کند. این کار نیازمندی‌های شرکت‌های مشارکت‌کننده را نیز تغییر می‌دهد. مشارکت‌کنندگان باید به خدمت پایاپای دسترسی پیدا کنند، وثیقه تأمین کنند و توافق‌ها و رویه‌های عملیاتی مرتبط را مدیریت کنند. شرکتی که مسیرها را مقایسه می‌کند، باید این الزامات را در کنار هم بسنجد، زیرا ممکن است نیاز به وثیقه بیشتر، مزیت کارمزد پایین‌تر را از بین ببرد.
مزیت پرتفوی موجود
مارک اوئدا، عضو کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا، در سخنان ۲۲ سپتامبر خود از گسترش ترتیبات دسترسی به پایاپای و کارایی استفاده از وجه تضمین، و نیز ثبت سی‌ام‌ای سکیوریتیز کلیرینگ و آیس کلیر کردیت به‌عنوان ارائه‌دهندگان جدید پایاپای اوراق خزانه‌داری گفت. او تازه‌واردها را گزینه‌های بالقوه برای شرکت‌هایی با مدل‌های کسب‌وکار متفاوت معرفی کرد، اما تأکید داشت که نیروهای بازار تعیین خواهند کرد آیا این گزینه‌ها از نظر اقتصادی مفیدند یا نه. سخنرانی بیانگر دیدگاه‌های خود او بود و لزوماً نظر کمیسیون محسوب نمی‌شد.
برای مشتریان، ارزش یک ارائه‌دهنده مجازِ دیگر به کل هزینه استفاده از آن بستگی دارد. کارمزد تنها یک جزء است. نحوه تهاتر موقعیت‌ها، میزان وثیقه لازم و کار عملیاتی مورد نیاز می‌توانند به همان اندازه مهم باشند. پرسش تجاری این است که آیا مسیر پایاپای متفاوت با پرتفوی و کسب‌وکار موجود سازگار است یا نه.
مقاله‌ای از فدرال‌رزرو شیکاگو که در اوت ۲۰۲۶ منتشر شد، هشداری برآمده از تجربه سوآپ‌های نرخ بهره ارائه می‌دهد. نویسنده آن، کتان پاتل، توضیح می‌دهد که چگونه تهاتر ریسک موقعیت‌های پرتفوی و مجموعه‌های بزرگ‌تر معاملات به تمرکز فعالیت پایاپای نزد یک ارائه‌دهنده مسلط کمک کرده‌اند. فعالیت بیشتر می‌تواند فرصت‌های بیشتری برای کاهش مواجهه با ریسک ایجاد کند، هزینه وثیقه را پایین بیاورد و باز هم معاملات بیشتری جذب کند. مقاله این تجربه را راهنمایی احتمالی برای پایاپای اوراق خزانه‌داری مطرح می‌کند، نه دلیلی بر اینکه بازار اوراق خزانه‌داری دقیقاً همان مسیر را خواهد پیمود.
این وضعیت کار تجاری دشواری پیش روی یک رقیب تازه می‌گذارد. این ارائه‌دهنده باید آن‌قدر ارزش ارائه کند که هر مزیت تهاتری را جبران کند که مشتری با انتقال معاملات از مجموعه موجود از دست می‌دهد. خدمات رقیب همچنان می‌توانند دامنه انتخاب را بهتر کنند، اما ثبت ارائه‌دهندگان به‌تنهایی نشان نمی‌دهد چه میزان فعالیت جابه‌جا خواهد شد. در کنار تعداد ارائه‌دهندگان مجاز، شرایط دسترسی و کنترل‌های ریسک نیز شایسته توجه‌اند.
وقتی معامله ارسال‌شده پایاپای نمی‌شود
با نزدیک‌شدن مهلت‌ها، رهنمودهای عملیاتی دقیق‌تر می‌شوند. پرسش‌های متداول کارشناسان کمیسیون درباره پایاپای اوراق خزانه‌داری در ۲ سپتامبر به‌روز شد. این متن به شرایطی می‌پردازد که در آن مشارکت‌کننده با حسن نیت معامله‌ای را ارسال می‌کند، اما مشکلی عملیاتی خارج از کنترل او مانع پایاپای می‌شود و تلاش‌های معقول نیز به ارسال دوباره آن منجر نمی‌شوند. به نظر کارشناسان، نهاد پایاپای می‌تواند در شرایط شرح‌داده‌شده اجازه تسویه دوجانبه بدهد. پرسش‌های متداول همچنین به در دسترس نبودن نهاد پایاپای می‌پردازد.
پرسش‌های متداول، رهنمود کارشناسان است و قدرت الزام‌آور حقوقی مستقلی ندارد. این متن شرایط محدودی را برای رسیدگی به تلاش ناموفق پایاپای شرح می‌دهد و معافیت عمومی از الزام ایجاد نمی‌کند. شرکت‌هایی که رویه‌ها را آماده می‌کنند، باید این شرایط را از تصمیم عادی برای تسویه خارج از مسیر الزامی جدا بدانند.
تمایز میان قواعد نهایی، رهنمودها و معافیت‌های در دست بررسی در جاهای دیگر نیز اهمیت دارد. صفحه اجرای مقررات کمیسیون، درخواست‌ها و اطلاعیه‌هایی را درباره ساختارها و معاملات مشخص فهرست می‌کند. وجود آن‌ها دلیلی نیست که همه معافیت‌های درخواستی اعطا شده‌اند. شرکت‌ها باید قاعده‌ای را که ملزم به رعایت آن هستند از پیشنهادی جدا کنند که مسئولان هنوز درباره آن نظرخواهی می‌کنند.
مهلت‌های دسامبر و ژوئن این انتخاب‌ها را به مسئله‌ای فوری تبدیل می‌کنند. شرکت‌ها به مسیری نیاز دارند که معاملات مشمول آن‌ها را بپذیرد؛ همچنین باید تصویری روشن از وثیقه مورد نیاز داشته باشند و برای رسیدگی به ارسال‌های ناموفق، رویه تعیین کنند. رقابت می‌تواند این گزینه‌ها را بیشتر کند. اینکه این کار با صرفه اقتصادی همراه باشد یا نه، به پرتفوی‌ها و ترتیبات عملیاتی‌ای بستگی خواهد داشت که مشتریان واقعاً می‌توانند نزد هر ارائه‌دهنده به کار گیرند.
